Ik zag een jongetje zitten

Verwezen op een stoeltje

Bedekt met bloed

En asgrauw puinstof

Onder een huis weggehaald

Met bommen bestookt

Door Assads moordenaarstroep

Dit gedicht helpt hem niet

Maar het is genoteerd

Gevoelig voor de tijdgeest raapt Remco Campert de scherven van de wereld en smelt ze om tot taal. Hij neemt de poëzie mee naar buiten, waar hij met de 'regels dikbuikig van woorden de oude foxtrot' danst. Met een open blik bevraagt hij haar, daagt haar uit, onderzoekt haar onbeholpenheid. Zo vernieuwt hij zichzelf. Zijn bevlogen gedichten roepen om vrijheid: 'open die kooi voor het laatst en voorgoed'.