Strijd om liefde: Caroline’s levenslange zoektocht naar waar ze thuishoort. Een zoektocht naar identiteit en verbondenheid: het levensverhaal van Caroline Nugteren en haar biologische moeder Mien Meuleman

In een openhartig gesprek sluit Caroline Nugteren de podcastserieIn Herinneringaf met het verhaal dat zij deelt met Gerard Tamson over haar zoektocht naar haar biologische moeder.

Een verhaal over adoptie, familiebanden, afwijzing, persoonlijke groei, veerkracht en zelfliefde.

Caroline werd in 1963 geboren als dochter van Mien Meuleman en Jan Klein Nagelvoort. Haar biologische moeder beviel ongehuwd in een gereformeerde omgeving. Onder maatschappelijke druk stond Mien haar dochter af. Caroline groeide op in een adoptiegezin waarin liefde voorwaardelijk aanvoelde. Hoewel ze van kinds af aan wist dat ze geadopteerd was, voelde ze zich vaak onbegrepen, en bleef de vraag “Waar hoor ik bij?” haar achtervolgen.

Begin jaren tachtig kreeg Caroline bericht van de Raad voor de Kinderbescherming dat haar biologische moeder contact zocht. De eerste ontmoeting was warm, maar beladen. Mien wilde vooral weten hoe Caroline terugkeek op haar beslissing om haar af te staan. De ontmoeting bracht gemengde gevoelens: enerzijds dankbaarheid, anderzijds opnieuw een gevoel van afwijzing toen bleek dat haar biologische vader nog steeds in Mien’s leven was, ondanks het feit dat hij Caroline nooit erkend had.

De relatie tussen Caroline en Mien bleef moeizaam. Verschillende pogingen om een band op te bouwen liepen stuk door onuitgesproken verwachtingen. Telkens werd het contact verbroken, op initiatief van Mien, wat diepe sporen naliet bij Caroline. Toch bleef ze zoeken naar antwoorden over haar afkomst en naar een plek waar ze zich thuis voelde.

Caroline vond uiteindelijk rust op Mykonos, waar ze een nieuw leven opbouwde. De ballast van haar verleden liet ze achter, wat haar de vrijheid gaf om zichzelf opnieuw te vinden.

In 2000 zocht Caroline opnieuw contact met Mien, ditmaal om haar zoon Nicolas aan haar voor te stellen. Hoewel Mien een liefdevolle oma bleek, liep ook dit contact na enkele jaren stuk. Pas in 2022, toen Caroline de rust in haar eigen leven had gevonden, zocht ze opnieuw contact met Mien, inmiddels op hoge leeftijd en wonend in een verzorgingstehuis. Deze laatste ontmoetingen brachten meer antwoorden, maar ook nieuwe teleurstellingen. In oktober 2024 verbrak Mien definitief het contact, kort voor haar overlijden op Tweede Kerstdag 2024.

Ondanks de teleurstellingen is Caroline dankbaar voor de momenten van verbinding en de lessen die ze uit haar zoektocht heeft gehaald: “Blijf positief, omarm de liefde wanneer die er is, en probeer je ervaringen een plek te geven.”

Een eerbetoon aan een leven vol moeilijke keuzes en een zoektocht naar geluk die, ondanks alle obstakels, diepe indruk op Caroline heeft achtergelaten.

Met de veertigste aflevering ronden weIn Herinneringaf. Wat begon als een serie gesprekken groeide uit tot een verzameling menselijke verhalen die laten zien hoe herinneringen ons vormen.

Veertig verhalen die ons raakten en aan het denken hebben gezet.

Dank aan iedereen die luisterde of zijn of haar verhaal toevertrouwde aan deze serie.

Blijf herinneringen koesteren, blijf luisteren naar elkaar. Dank voor het luisteren.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Rond de kerstdagen blikken we in In Herinneringterug op het leven van Robin en John (Johnny) Bruinsma. Hun broer Karel vertelt hoe zij opgroeiden in Zuid‑Limburg, gedreven door gedeelde passies voor sport, muziek en journalistiek, en verbonden door een diepe, vanzelfsprekende loyaliteit aan elkaar en aan de familie.

In de aflevering klinkt ook het tijdlozeStille Nacht, een lied dat voor Karel onlosmakelijk verbonden is met de warmte van hun kerstavonden en de familiemomenten die hen vormden.

Robin, de beeldende en empathische verhalenverteller, en John, de principiële en mensgerichte journalist, leefden dicht bij de maatschappij én bij elkaar. Hun nalatenschap blijft bestaan in herinneringen, rituelen en de verhalen die Karel met liefde deelt.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Benjamin’s korte leven bracht belangrijke lessen voor Celeste. “Ik ben een ander mens geworden, niet alleen als moeder, maar ook als dokter. Ik besef nu hoe belangrijk de rol van een arts is in zulke cruciale momenten. Je bent het gezicht waar patiënten zich aan vastklampen. Dat besef had ik voorheen niet zo sterk.”

Ook in haar relatie met Hampes bracht Benjamin verandering. “Zijn verlies dwong ons om dieper met elkaar te praten en elkaar beter te begrijpen. We hebben veel hulp gehad, wat ons sterker heeft gemaakt.”

Na Benjamin’s overlijden kwam er opnieuw leven in het gezin. Celeste werd later moeder van dochter Seraphine.“Die zwangerschap was gevuld met angst en onzekerheid, maar mijn man hield vertrouwen. ‘We moeten leven vanuit vertrouwen en niet vanuit angst,’ zei hij. Dat heeft me geholpen om deze nieuwe kans te omarmen.”

Benjamin blijft een belangrijk onderdeel van Celeste’s gezin. “Voor onze oudste dochter Elisabeth is hij een vlindertje. Ze zegt vaak: ‘Mama, Benjamin is mijn broertje in de hemel.’ Dat is hoe we hem herinneren – als een vlinder die altijd bij ons is.”

Met haar boek Mijn Benjamin hoopt Celeste anderen te inspireren en te helpen omgaan met verlies. “Het schrijven was mijn manier om betekenis te geven aan Benjamin’s leven. Zo blijft hij altijd in herinnering.”

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Edo van der Veer: chef-kok, ondernemer, wereldreiziger maar vooral een zoon, vader en partner. Edo werd geboren op 5 mei 1985 in het Betuwse dorp Deil en groeide op als een nieuwsgierige en creatieve jongen die het avontuur nooit schuwde. Zijn passie voor koken en zijn liefde voor mensen brachten hem veel, maar zijn leven eindigde tragisch op 27 april 2022. In een deze In Herinnering blikken zijn ouders, Peter en Petra, terug op het leven van hun zoon, een "grote vriendelijke reus" met een enorme drang om te leven.

"Hij was een kind waar je niet omheen kon," vertelt zijn vader Peter. "Hij had een hele lieve uitstraling en iedereen liep met hem weg." Al van jongs af aan was Edo bezig met koken. Zijn moeder Petra herinnert zich: "Toen hij tien jaar was, vroeg hij kookboeken voor zijn verjaardag. Hij keek in de koelkast en maakte de mooiste toetjes, zoals crème brûlée. "Hij vond het fantastisch om met een gasbrander die suikerlaag te maken."

Edo dook overal vol enthousiasme in. "Hij had een brede interesse en vond alles prachtig," aldus Peter.

Een carrière in de keuken

Edo begon zijn loopbaan in de horeca bij Appels en Peren in Tricht, waar hij onder de vleugels van gastheren Hans en Lucas leerde koken én mensen blij maken. "Hans en Lucas waren zijn inspiratiebronnen," zegt Petra. "Ze namen hem mee naar bijzondere plekken, zoals een weekend in De Librije"

Zijn ambities brachten hem naar Nijmegen, waar hij als chef-kok werkte bij Notting Hill en later zijn eigen restaurants opende, zoals STOOM in het Honigcomplex en Brunswijk. "Hij kon een ruimte helemaal transformeren," vertelt Peter. "Bij STOOM was het oorspronkelijk een heftruckgarage zonder ramen. Edo zaagde de gevel open en creëerde een sfeervol restaurant."

In die tijd leerde hij ook zijn grote liefde Laila kennen. Samen met haar runde hij

Stoom en maakte een fantastische wereldreis naar China, Vietnam en Australië.

Zijn reizen naar landen als de VS, China, Thailand, Australië en Suriname inspireerden zijn menukaarten. In Suriname werkte hij zelfs vijf maanden in een groot resort, waar hij Creoolse medewerkers hielp de basisprincipes van een professionele keuken te leren. "Hij had daar enorm veel geduld en humor," zegt Petra. "Hij genoot ervan om mensen te helpen groeien."

Een man van mensen

Edo’s ouders beschrijven hem als een man met een groot hart. "Hij had veel oog voor mensen die het moeilijk hadden," vertelt Petra. Bij zijn restaurants gaf hij kansen aan mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. "Hij was heel empathisch en zachtaardig," voegt Peter toe. "Hij vond het prachtig om mensen blij te maken, of dat nu met een maaltijd was of een kans op werk."

Zijn grote glimlach en warme persoonlijkheid maakten hem geliefd bij iedereen.

De zware laatste jaren

De coronapandemie bracht Edo veel uitdagingen. Zijn restaurant Brunswijk, dat hij net had geopend, moest meerdere keren de deuren sluiten. "Dat brak hem op," zegt Peter. "Hij viel tussen wal en schip met de steunmaatregelen en het gebrek aan duidelijkheid was frustrerend." Daarnaast kreeg Edo kort na de geboorte van zijn zoon Sten te maken met ernstige hoofdpijn en gezondheidsproblemen die later een hersentumor bleken te zijn. "Zijn huisarts dacht dat het een burn-out was," vertelt Petra. "Maar uiteindelijk bleek het veel ernstiger."

Op Koningsdag 2022 vierde Edo nog één keer feest in zijn geboortedorp Deil. "Het was een van de mooiste dagen van zijn leven," herinnert Peter zich. "Hij genoot zo van het weerzien met oude vrienden." Die nacht werd Edo echter onwel en overleed hij uiteindelijk aan de gevolgen van zijn ziekte.

Edo’s ouders blijven hem herinneren als een man die alles uit het leven haalde. "Zijn drang om te leven was enorm," zegt Petra. "Elke dag moest geleefd worden." Edo’s zoon Sten, inmiddels zes jaar oud, erfde zijn liefde voor koken. "We zien Edo helemaal terug in Sten," zegt Petra met een glimlach. "Hij kookt, bakt en maakt toetjes, net zoals zijn vader."

See omnystudio.com/listener for privacy information.

"Zolang zijn naam genoemd wordt, is hij niet vergeten." Ine Wenting herinnert haar vader.

Wim Raben groeide op in een groot gezin in crisistijd en leerde al vroeg met weinig middelen veel te bereiken. Hij stond bekend om zijn zuinigheid en handigheid; wat zijn ogen zagen, kon hij met zijn handen maken. Wim bouwde zijn eigen huis en was een steunpilaar voor familie en vrienden. Hij werkte als conciërge op een school in Doetinchem, waar hij streng maar rechtvaardig was.

Ine deelt warme herinneringen aan haar jeugd, waarin haar vader altijd bezig was met klussen en familie helpen. Ze vertelt over de liefdevolle relatie tussen haar ouders, zijn trots op het gezin, en zijn eenvoudige maar betekenisvolle levensfilosofie. Ook bespreekt ze de impact van zijn plotselinge overlijden op haar, en hoe ze hem blijft eren, onder andere met haar hond "Prins", genoemd naar de hond van haar vader.

De podcast begint met een oproep aan luisteraars uit Gaanderen die Wim hebben gekend om hun herinneringen te delen, zodat Ine een completer beeld van haar vader kan krijgen. Het is een prachtig eerbetoon aan een man die door zijn dochter wordt beschreven als een voorbeeld van eenvoud, liefde en vakmanschap.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Rein van der Louw, geboren op 12 november 1949 in Alphen aan den Rijn, werd al op jonge leeftijd geconfronteerd met de erfelijke oogaandoening retinitis pigmentosa. Rein werd slechtziend geboren en verloor uiteindelijk al zijn zicht. Vanaf zijn 30e levensjaar was hij vrijwel blind.

Ondanks deze beperking leidde hij een leven vol veerkracht. Zijn vrouw Suzanne vertelt over zijn inspirerende levensreis.

Een jeugd vol uitdagingen

Rein groeide op in een warm gezin, maar door zijn zichtbeperking kon hij niet blijven meekomen op de reguliere kleuterschool. Op zevenjarige leeftijd verhuisde hij naar het blindinstituut Bartiméus in Zeist. Rein stond bekend als "het boefje van Bartiméus" en ontwikkelde hier vaardigheden waarmee hij later zelfstandig kon leven.

Een gewaardeerde collega

Rein werkte jarenlang als telefonist bij het ingenieursbureau DHV in Amersfoort. Met behulp van speciale hulpmiddelen en zijn blindegeleidehond wist hij zich te onderscheiden, niet door zijn beperking, maar door zijn persoonlijkheid en talenten. Zijn vermogen om mensen blind de weg te wijzen in de stad maakte hem geliefd onder collega's.

Sportieve prestaties en topsport

Sport speelde een grote rol in Rein’s leven. Hij beoefende zwemmen, schaken, judo en vooral hardlopen. Hij bereikte de topsport en vertegenwoordigde Nederland op de Paralympische Spelen. Suzanne vertelt dat deze prestaties hem mentaal een enorme boost gaven. Rein won ook Europese en nationale kampioenschappen, maar bleef bescheiden over zijn successen.

Liefde en humor

In 2013 ontmoette Rein Suzanne bij een buurthuis in Amersfoort. De klik tussen hun honden was er eerder dan tussen hen, maar al snel sloeg de vonk over. Hun relatie stond bol van humor, zoals tijdens hun huwelijk, waarbij Rein gevat reageerde op een opmerking van de ambtenaar: “Hoe kom je toch aan zo’n mooie jonge bloem?” Rein antwoordde: “Daar moet je oog voor hebben.”

Herstel van familiebanden

Een moeilijk hoofdstuk in Rein’s leven was het verlies van contact met zijn kinderen. Door geduld en vertrouwen kwamen zijn kinderen na jaren weer terug in zijn leven.

Ziekte en afscheid

In 2022 kreeg Rein de diagnose hersentumor en een levensverwachting van slechts drie maanden. Deze periode stond in het teken van afscheid nemen en liefdevolle momenten. Zijn kleinzoon Mylan werd geboren vlak voor Rein’s overlijden. Suzanne vertelt hoe Rein zijn kleinzoon met zoveel liefde vasthield, terwijl hij wist dat hij hem niet zou zien opgroeien. Op 29 januari 2023 overleed Rein, zoals hij wilde: thuis, in de armen van zijn vrouw.

Zijn levensmotto, “Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan,” weerspiegelt zijn veerkracht en positieve instelling.

Gerard Tamson spreekt met Suzanne over het leven van Rein.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Jan Hulzebosch was nét schoon verklaard van zijn lymfeklierkanker. De toekomst leek weer te stralen. En toen overleed hij plots alsnog, op 67-jarige leeftijd. „Het was alsof iemand een ongeluk kreeg: er was geen tijd om afscheid te nemen.” Luister hier zijn verhaal.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In dierendag-special van de podcast In herinnering deelt Anneke herinneringen aan haar geliefde hond Bauke, die 13 jaar lang in haar leven was. Bauke, een Friese kruising met een unieke bruin-witte verschijning, was meer dan zomaar een huisdier; ze was voor Anneke een bron van zorgzaamheid, loyaliteit en onvoorwaardelijke liefde.

Anneke vertelt hoe Bauke haar hart stal vanaf het eerste moment: “Ik zei altijd voor de grap: Bauke is de liefde van mijn leven, maar ze was dat echt.” Door haar zorgzame aard, ontwikkelde Bauke een band met de andere huisdieren in huis, alsof ze een verpleegster of maatschappelijk werkster was. “Als het een mens was geweest, was ze dat geworden, ze was altijd bezig met zorgen voor anderen.”

Baukes speelse geest kwam het sterkst naar voren in haar liefde voor water: “Zij had echt lol in haar hondenleven, vooral als we samen gingen zwemmen. Ze deed haar best om mij voor te blijven.”

“Met Bauke was er altijd een directe verbinding, zonder ruis zoals bij mensen. Zij begreep mij en ik haar.”

Bauke overleed vorig jaar maart. Anneke bewaart haar as als dierbare herinnering: “Ze was een verrijking van mijn leven. Door haar leerde ik hoe belangrijk het is om altijd schouders eronder te zetten en te genieten van de momenten die je samen hebt.”

See omnystudio.com/listener for privacy information.

"Geniet van vandaag en blijf niet hangen in zorgen over morgen.

Frits Brink was als burgemeester een echte verbinder en voorbeeld van nieuwe bestuur.

Een levensverhaal in rust, leiderschap en liefdevolle nalatenschap.

Toen Frits Brink op 14 februari 1946 geboren werd in Haren, kon niemand voorspellen dat hij uiteindelijk zou uitgroeien tot een burgemeester met een verbindende visie, een pionier in bestuurlijke veranderingsprocessen en een geliefde vader en grootvader. Op 1 april 2025 overleed hij.

Zijn zoon, Paul Brink, blikt in deze In Herinnering terug op het leven van zijn vader: "Mijn vader had een eenvoudige maar krachtige levensfilosofie: ‘Mik de pijl hoog, hij zakt bij het vliegen'

Dat schreef hij elk jaar in zijn agenda," vertelt Paul. Het typeerde Frits’ vooruitstrevende en optimistische karakter, van zijn vroege carrière als politiecommandant tot zijn jarenlange burgemeesterschappen.

“Rustig blijven en het goede doen” – Een jeugd vol inspiratie

Als zoon van een tuinman en huisvrouwgroeide hij op in een hardwerkend gezin, waarin liefde en ambitie centraal stonden.

Dat respect bleek ook tijdens moeilijke situaties in zijn leven. Zo bleef Frits kalm toen hij en zijn vrouw ooit geconfronteerd werden met een gewapende overvaller in hun slaapkamer. “Rustig blijven en de situatie inschatten,” zou een van zijn belangrijkste lessen in het leven worden

Van burgemeester tot verbinder

Frits’ carrière als burgemeester begon in 1980 in Nieuwleusen, waar hij als jonge bestuurder indruk maakte door zijn benaderbare, toegankelijke leiderschapsstijl. “Mijn vader wilde als burgemeester altijd tussen de mensen staan en samenwerken om iets goeds achter te laten voor de gemeenschap,” legt Paul uit. Deze insteek zette hij voort in Stadskanaal, waar hij te maken kreeg met een zware economische crisis door het faillissement van Philips. Toch bleef hij onvermoeid zoeken naar oplossingen, zoals het opzetten van een groot vakantiepark dat de regio een toeristische impuls gaf.

In Veenendaal kwam Frits terecht in een compleet andere omgeving, middenin de Biblebelt. Met zijn kalme houding en verbindende visie wist hij ook daar brede steun te vinden. “Hij paste zich moeiteloos aan de cultuur en had oprechte interesse in de mensen. Dat maakte hem tot een geliefde burgemeester.”

Meer dan een bestuurder

Naast zijn werk als burgemeester vervulde Frits ook belangrijke rollen als voorzitter van de NCRV en later als president bij de wereldluchtvaartorganisatie Fédération Aéronautique Internationale (FAI). Bij de NCRV toonde hij zijn vooruitstrevendheid door artiesten zoals Paul de Leeuw naar de omroep te halen, ondanks verzet vanuit conservatieve hoek. Bij de FAI bracht hij diverse landen samen, waarbij hij zowel Arabische als Westerse belangen wist te verenigen.

De les van Frits: In het nu leven

Ondanks de diagnose ALS bleef hij zich niet richten op het einde, maar juist op elke dag die hem gegeven was. “Hij was nooit iemand die lang stil bleef staan bij boosheid of verdriet,” zegt Paul. “Hij gaf ons altijd mee: geniet van vandaag en blijf niet hangen in zorgen over morgen.”

Die filosofie werd ook zichtbaar toen zijn kleindochter Frédérique mishandeld werd omdat zij weigerde een label te accepteren. Frits was trots op haar antwoord: "Ik ben wie ik ben, en jij mag zijn wie jij bent." Hij zag haar daad als een weerspiegeling van zijn eigen leven: oordelen niet, maar verbinden wel.

“Het kon minder”

Frits Brink liet in het leven een blauwdruk achter van inspiratie, rust en positiviteit. Het Groningse gezegde “Het kon minder” typeerde zijn nuchtere kijk op uitdagingen en tegenslagen. Het was zowel steun als een reminder om het leven te relativeren en te waarderen.

Gerard Tamson spreekt met Paul Brink over zijn vader Frits

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Wat gebeurt er als dementie niet alleen herinneringen wegneemt, maar juist diep begraven geheimen naar de oppervlakte brengt? In deze aflevering van In herinnering deelt Hans Siepel het indrukwekkende levensverhaal van zijn moeder, Jacoba Roos. Haar laatste maanden blijken een zoektocht naar heling en erkenning.

Jacoba groeide op in armoede, doorstond de oorlog en pijnlijk familietrauma, waar binnen haar gezin nooit over gesproken werd. Pas tijdens haar dementie kwamen in flarden de ware toedracht en emoties van haar jeugd en volwassen leven boven: geheimen rond liefdeloosheid, seksueel misbruik en verlies kwamen als puzzelstukjes aan het licht. Haar openhartigheid dwong het hele gezin – en met name haar zoon – om stil te staan bij hun eigen emoties en haar verleden niet langer te ontkennen.

Welke rol speelde religie in Jacoba’s leven, en hoe gaven haar laatste woorden het dieptepunt én berusting weer? En hoe veranderde dit proces de kijk van haar familie op dementie?

Benieuwd hoe geheimen uit het verleden een familie kunnen helen? Luister de aflevering van de over Jacoba Roos en ontdek waarom haar verhaal 21 jaar na haar overlijden nog steeds resoneert.

De inhoud van deze aflevering bevat details en reflecties met betrekking tot seksueel misbruik, gedeeld vanuit de persoonlijke ervaring en visie van Jacoba Roos, verteld door haar zoon.

Het verhaal is persoonlijk en biedt geen universele waarheid of conclusies. De interpretaties, emoties en herinneringen zijn uniek voor de situatie van Jacoba Roos, zoals ze zich ontvouwde in haar dementieproces.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

"Han was een kaars die aan twee kanten tegelijk brandde. Daardoor gaf ze heel veel licht, maar was ze eerder opgebrand." Freek Steinmann spreekt ontroerend openhartig over zijn geliefde Hanneke Peters, die op 45-jarige leeftijd overleed. In de nieuwste aflevering van de podcast ‘In Herinnering’ blikt hij samen met presentator Gerard Tamson terug op haar leven vol liefde, zorg en uiteindelijk, intens lijden.

Hanneke, of Han zoals iedereen haar noemde, groeide op in het kleine Venselderheide, als dochter van caféhouders. Van jongs af aan trok ze zich het lot van zwakkeren aan, mensen én dieren. “Ze koos uit een soort automatisme altijd partij voor de zwakkere, of dat nu op straat was, op school, of op het werk,” vertelt Freek. “Ze stond als eerste klaar om iemand te helpen.”

Minder zichtbaar was de strijd die Han met zichzelf voerde. Op jonge leeftijd ontwikkelde zij een dwangstoornis na een traumatische inbraak thuis. “Ze kon niet slapen als haar lijstjes niet waren afgewerkt. Het hele gezin leed hieronder,”

Liefde op het toneel Hanneke vond de liefde bij Freek, die ze leerde kennen via het amateurtoneel. “We voelden allebei dat er iets tussen ons groeide.Tijdens een bepaalde scène, waarin er een dans werd uitgevoerd en we elkaar de hand vasthielden… Dat was voor ons allebei het moment van, hé, hier gebeurt iets.”

Op haar dertigste probeerde Hanneke haar medicatie af te bouwen om moeder te kunnen worden, maar dit leidde tot heftige klachten en paniekaanvallen. “Ze heeft vier stoppogingen gedaan, maar kwam er telkens slechter uit,” vertelt Freek. Uiteindelijk trok haar mentale gezondheid het leven leeg. “Al haar passies werden opgaven. Haar wereld werd steeds kleiner, tot alles te zwaar werd.”

Met hulp van haar naasten koos Hanneke uiteindelijk voor het stopzetten van eten en drinken, een zwaar en langdurig proces. “De huisarts kwam elke dag langs om te checken: ‘Is dit wat je wil?’ Han bleef volhouden: dit is wat ik wil.”

Tot het laatst bleef Han een voorbeeld van aandacht voor anderen. Freek: “Wat ik van haar meeneem, is dat je oog moet hebben voor anderen. Tijd is het kostbaarste wat je kunt geven.”

Wil je ook het levensverhaal van je geliefde delen? Mail naar Gerard.tamson@dpgmedia.nl

See omnystudio.com/listener for privacy information.

"Hij bleef doorgaan tot het geregeld was" – Het levensverhaal van Ton Huinink

Ton Huinink, geboren op 17 maart 1950 in Borculo en overleden op 30 augustus 2022 in Winterswijk, was een man die met vastberadenheid door het leven ging. Zijn dochter Bauke deelt een persoonlijk portret van haar vader, waarin zij terugblikt op belangrijke herinneringen en levenslessen.

Ton groeide op in een gezin met vier broers en werd vaak omschreven als een koppige, maar vastberaden man. Hij was een doorzetter: als anderen zeiden dat iets onmogelijk was, vond Ton een manier om het toch voor elkaar te krijgen.

Een veelzijdige carrière

Na zijn HBS-opleiding en een periode bij de marine begon Ton aan een carrière in de logistiek. Hij werkte bij bedrijven als Motraq en Hyster., waar hij zijn kennis van processen en talen – waaronder Frans – inzette. Later startte hij zijn eigen adviesbureau, Huinink Consultancy. In deze rol hielp hij bedrijven als interim-manager om afdelingen op orde te krijgen. Met zijn praktische aanpak en doorzettingsvermogen wist hij vaak de onderste steen boven te halen, tot het moment dat hij na een auto-ongeluk zijn werk fysiek niet meer kon volhouden.

Liefde voor muziek en kunst

Muziek speelde een grote rol in het leven van Ton en zijn gezin. Zijn vrouw speelde dwarsfluit en citers, en samen traden zij op in verzorgingshuizen. Ton stond dan achter het mengpaneel, altijd ondersteunend en betrokken. Een nummer dat hen bijzonder dierbaar was, "Sierra Madre del Sur," werd op hun begrafenissen gespeeld en blijft voor Bauke een symbool van hun gezamenlijke energie en liefde.

Levenslessen en afscheid

Ton was iemand die zijn kinderen belangrijke levenslessen meegaf, zoals “het is nooit zo donker of er komt weer licht” en “fouten maken is oké, zolang je ervan leert.” Bauke vertelt dat deze woorden haar hebben geholpen in moeilijke periodes, zoals haar scheiding, en nu doorwerken in haar eigen rol als ouder.

De laatste jaren van zijn leven waren zwaar door ziekte en ziekenhuisopnames, maar zelfs toen vond Ton manieren om zijn leven te vullen met betekenis. Een cruise naar Noorwegen, ondanks de fysieke uitdagingen, werd een laatste reis waar hij intens van genoot. Kort na zijn terugkomst van de reis overleed hij.

Bauke sluit af met de woorden: "Als ik nu terugkijk, zie ik hoe bijzonder het was dat hij er altijd voor ons was. Zijn steun, humor en advies blijven bij mij, en in zijn kleinkinderen zie ik steeds weer een stukje van hem terug.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het Leven en de strijd van Henri Lagarde (1966 – 2005)

Henri Lagarde groeide op in Wageningen en Ede, als een kleurrijke en scherpe persoonlijkheid. Van jongs af aan worstelde hij met zichzelf: hij voelde zich niet thuis in zijn lichaam. Toch vond Henri uiteindelijk zijn plek binnen de levendige house- en gabberscene van de jaren 90, waar hij even gewoon zichzelf kon zijn.

“Hij was een ontzettend lieve jongen met een goed hart, ondanks een superzwaar leven,” vertelt zijn beste vriend Mark Bosch. “Toch stond hij licht en positief in het leven. Ik heb vaak gedacht: hoe houd je dat vol?” In de house-scene vond Henri acceptatie: “Iedereen was vriendelijk en open, je mocht zijn wie je was.”

Buiten die veilige bubbel was het leven moeilijker. Henri werd op school en op straat veel gepest en gediscrimineerd vanwege zijn uiterlijk en zijn openheid over zijn identiteit. Groepen jongeren stonden regelmatig onder zijn raam te schreeuwen, schelden en gooiden met eieren naar het huis. “Ze zaten hem de hele tijd te treiteren. Soms stonden wel vijftien jongens voor zijn raam,” herinnert Mark zich. Contact met de school en de politie leverde niets op.

Gelukkig bood Henri’s familie, met name zijn moeder en zussen, hem altijd onvoorwaardelijke steun. Zijn vader had het aanvankelijk lastig, maar uiteindelijk kwam er verzoening. Toch eisten het voortdurende pesten en het gebrek aan acceptatie hun tol. In juni 2005, uitgeput en wanhopig, koos Henri voor een zelfgekozen dood. Het verdriet bij zijn geliefden was groot.

Mark vertelt Henri’s verhaal in de hoop dat het leidt tot meer begrip en reflectie: “Eigenlijk mag iedereen zijn wie die is. Ik hoop dat wie destijds meedeed aan het pesten zich achter de oren krabt. Dit zijn geen kwajongensstreken meer. Mensen vergeten hoe krachtig en kwetsend woorden kunnen zijn. Laat Henri’s verhaal aanzetten tot meer verdraagzaamheid en oprechtheid.”

Denk jij aan zelfdoding? Neem 24/7 gratis en anoniem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0800-0113 of chat op 113.nl.

muziek:Antony and the Johnsons - What can I do ?

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Over leven, liefhebben en doorzetten: het levensverhaal van familie Cohen- Peters

50 jaar Drie-eenheid: ‘Anders dan anders, maar wel heel bijzonder’ knokken, vallen en weer opstaan

Zevenaar Mike Peters vertelt in de podcast IN HERINNERING openhartig over het bijzondere leven dat hij samen met zijn moeder Anneke Cohen Rodrigues en zijn tweelingbroer Mark Peters leidde. Een verhaal, vol liefde, veerkracht en doorzettingsvermogen.

Samen vanaf het begin

Mike en Mark, een eeneiige tweeling, worden geboren met een lichamelijke beperking. Hun moeder Anneke, geboren in 1941 in Haarlem, neemt de zorg voor haar twee zoons volledig op zich. “Wij vormden een drie-eenheid. Dat was vanaf het begin zo en dat is altijd zo gebleven,” vertelt Mike. Die hechte band bleek ook onmisbaar toen het gezin in 1978 na een scheiding alleen verder ging: “Vanaf onze achtste vormden mijn moeder, mijn broer en ik een hecht team.”

Opvoeden met vrijheid en doorzettingsvermogen

Annekes vader overleefde als Joodse onderduiker de Tweede Wereldoorlog dankzij de dapperheid van zijn vrouw, die ook meerdere mensen onderdak bood. Die strijdlust gaf Anneke ook door aan haar zoons. “Van moeders geleerd: ga ervoor, ook al lijkt het onrealistisch. Ondervindt het zelf,” zegt Mike over haar opvoedstijl.

Tradities en betrokkenheid

De familie kende haar eigen tradities: verjaardagen werden uitbundig gevierd, net als de succesvolle niertransplantaties van de broers. Moeder Anneke toonde ook maatschappelijke betrokkenheid als gemeenteraadslid en zette zich in voor het zwakkere in de samenleving. “Zij leerde ons sociale hart te laten spreken,” aldus Mike.

Zware verliezen

Begin 2021 overlijdt Mark, slechts twee maanden later gevolgd door Anneke. Mike blijft alleen achter. “Na Marks overlijden was ik geamputeerd, want ik was mijn tweelingbroer kwijt. Na mama was ik ook onthoofd. Op dat moment was ik helemaal niks meer,” bekent hij. Toch vindt hij kracht in de herinneringen en de lessen die hij meekreeg: “Blijf vooral genieten, vallen, knokken en weer doorgaan, maar altijd de blik vooruit.”

Dagelijks contact in herinneringen

Nog altijd spreekt Mike zijn moeder en broer dagelijks toe via sociale media. Het houdt de herinnering levend en geeft troost. “Ik schrijf ze iedere dag nog een digitale kaart: ‘Lieve Mama, lieve Mark…’”

Moeder Anneke Cohen Rodrigues

Geboren op 29-9-1941 Overleden op 30-4-2021.

Tweelingbroer Mark Peters

Geboren op 2–9–1970 Overleden op 1–3-2021.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Rond de geboortedag van Sharon halenSaskia en Ronald Velders herinneringen op aan hun dochter Sharon, die op 7 juli 1998 werd geboren en op 5 oktober 2016 plotseling overleed aan de gevolgen van een herseninfarct. Sharon werd omschreven als lief, zorgzaam en vastberaden. Ze was sociaal en had een hechte band met haar broer Bram. Ze hield van muziek en speelde gitaar. Ondanks haar verlegenheid koos ze voor een studie International Business in Amsterdam.

Muziek speelde een belangrijke rol in Sharons leven. Al op jonge leeftijd zong en danste ze, en op haar vijftiende kreeg ze haar eerste gitaar. “Ze schreef teksten over haar dromen, familie en – als het moeilijk was – over alles wat op haar hart lag.”

Haar puberteit werd overschaduwd door de diagnose diabetes op elfjarige leeftijd. “Vanaf dat moment was haar leven niet meer onbezorgd,” vertellen haar ouders. Toch bleef Sharon positief. “Ze liet zich niet tegenhouden: ze voetbalde, ging uit en genoot van het leven.”

In de zomer van 2016 leek ze gelukkiger dan ooit. Ze had allerlei plannen voor haar nieuwe leven in Amsterdam, toen het noodlot toesloeg. “Ze heeft daar maar vier weken gewoond. Op 1 oktober werd ze niet lekker, kreeg ze een herseninfarct, en enkele dagen later overleed ze.”

De familie kijkt terug op een bewogen afscheid, maar vindt ook troost in de manier waarop Sharon voortleeft in hun herinneringen. Om haar te blijven herdenken organiseren ze jaarlijks een zomerse borrel op haar verjaardag: “Het is zo ontroerend om te zien hoeveel mensen door Sharon verbonden zijn. Iedereen heeft een eigen verhaal met haar.”

“We praten veel over haar en houden haar zo in leven,” zegt Saskia. Ronald vertelt dat Sharon soms nog steeds ‘aanwezig’ lijkt te zijn, bijvoorbeeld wanneer haar favoriete muziek plotseling op de radio klinkt.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Yvonne deelt een intiem portret over haar ouders, Nel de Jong en Chris de Vreede. Ze spreekt over hun eenvoudige, maar betekenisvolle levens in Zoetermeer en Nootdorp, hun tradities, uitdagingen en de liefde die hen tot het einde verbond.

Chris, geboren vlak na de oorlog, was een hardwerkende en handige man, bekend om zijn creativiteit en zijn praktische oplossing voor alles wat zijn ogen zagen. “Wat zijn ogen zagen, maakten zijn handen,”

Nel, het oudste meisje uit een warm gezin, werd huisvrouw na haar huwelijk. Hoewel ze stil en praktisch was, straalde ze liefde en verantwoordelijkheid uit voor haar gezin. “Mijn moeder was een trouw persoon.“Mijn moeder zei ook aan het einde: je vader was geen makkelijke man, maar wel een lieve man. Dat was eigenlijk samengevat hoe ik het als kind zag,” zegt Yvonne. Chris was geen prater – bij conflicten trok hij zich terug, wat de sfeer bepaalde in huis. Toch bleef de genegenheid: “Als het goed was, kwam hij altijd bij mijn moeder in de keuken zitten als zij aan het koken was.”

Het einde van Nel werd getekend door ziekte, maar ook door dankbaarheid: “Ik heb een mooi leven gehad en ik ben niet bang voor de dood,” zei ze in haar laatste weken. Elf weken na haar overlijden stierf Chris. “Als ik nu terugkijk: hij is aan een gebroken hart overleden,” zegt Yvonne daarover.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Henk Havenkamp, geboren op 15 augustus 1944 in Hulshorst, was een man die in stilte grote indruk maakte op zijn omgeving. Zijn vrouw Joke kijkt met warme herinneringen terug op hun leven samen. Henk stond bekend om zijn zorgzaamheid, bescheidenheid en toewijding, zowel in zijn werk als automonteur, in de kerk als koster, én als buurtbuschauffeur. Zijn liefde voor anderen en zijn talent om rust te brengen, vooral voor Joke zijn van blijvende betekenis.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Een audiomonument aan een gewoon, dapper en ondeugend leven – met als kern liefde, humor, en de mysterieuze code '11'.

In de podcast ‘In herinnering’ deelt Pia het levensverhaal van haar partner Roelf, die op 25 februari 2022 op eigen verzoek afscheid nam van het leven met euthanasie. Een portret vol liefde, humor, galgenhumor en levenslessen.

Pia en Roelf leerden elkaar kennen op het rugbyveld in Arnhem en waren bijna veertig jaar samen. Roelf groeide op in een schippersgezin – nuchter, hardwerkend en zuinig – terwijl Pia uit een warm, Amsterdams nest kwam. Die verschillen zorgden soms voor aanpassingen, maar Roelf omarmde het levensgenieten van Pia’s familie. “Hij vierde het leven,” herinnert Pia zich.Een zware nierziekte en latere kanker tekenden Roelfs leven, maar hij klaagde nooit en bleef positief: “Je krijgt maar één kans hier.” De komst van een donornier op 1 januari 1992 gaf hem letterlijk een tweede leven. “Toen liep hij buiten en zei: Ik hoor het gras weer groeien. Zo helder ben ik weer in mijn hoofd”, vertelt Pia. Hij herontdekte zijn stad, bleef actief bij de rugbyclub en genoot intens van vakanties, waaronder een droomreis naar Alaska.

Na 17 jaar huidkanker, als bijwerking van zijn medicijnen kwam de klap: ALS. Samen planden ze het afscheid. Roelf wilde geen bloemen, maar graag een donatie aan een dierenasiel: “Ik heb liever dat mensen geen kransen kopen, maar doneren.” In de laatste dagen bleef er ruimte voor humor. Op zijn ‘laatste avondmaal’ koos hij ondeugend voor een frikandel speciaal. “Heel veel mensen zouden dat verschrikkelijk vinden, maar wij lagen in een deuk,” zegt Pia.

Bijzonder was de geheime code ‘11’, een levenslang privé-gelukssymbool tussen Roelf en Pia. Zelfs op de rouwkaart en kist kwam ‘11’ terug. Pia: “Niemand weet wat het betekent. Ik ga het ook nooit vertellen.”

Zijn levenshouding klinkt nog altijd door: “Vier het leven!” waren Roelfs laatste woorden tegen haar, nog in de badkamer.“ Z

See omnystudio.com/listener for privacy information.

"Soms lijkt het alsof ze zo dichtbij is, alsof ze me met haar licht en gedicht begeleidt." Kirsten Waanders: Dichter van Lichtpuntjes en Liefdevolle Herinneringen

In deze aflevering van In Herinnering het verhaal van Kirsten Waanders Scholten over haar moeder, Mannie Scholten.

Haar verhaal is een ode aan de liefde en de kracht van poëzie om mensen te verbinden. Speciaal op de geboortedag van haar moeder, 31 mei staan we stil bij het leven van haar moeder.

Kirsten is een dichter die haar passie vond in het schrijven van persoonlijke gedichten voor uitvaarten. Voor Kirsten begon het dichten rond het overlijden van haar moeder, Mannie Scholten, twaalf jaar geleden. Uit verdriet ontstond traditie: elk jaar schrijft zij een gedicht ter nagedachtenis aan haar moeder. “Het zijn lichtpuntjes die ik geef,” vertelt Kirsten. “Een soort cadeautjes voor nabestaanden.”

De gedichten van Kirsten raken een snaar bij mensen. Haar intuïtieve schrijfstijl, vaak gevoed door wat zij een “energetisch gevoel” noemt, brengt troost in verdriet. Ze gelooft sterk in de verbinding met haar moeder, die ze nog steeds voelt. “Soms lijkt ze zo dichtbij, alsof ze me met haar licht begeleidt,” zegt Kirsten.

Kirstens carrière als dichter nam een vlucht nadat een uitvaartleider haar vroeg een gedicht te schrijven. Dit leidde tot het moment waarop haar werk voor een rouwwandeling werd voorgedragen voor ouders die kinderen verloren. “Het voelde goed, alsof dit is wat ik moet doen,” vertelt Kirsten. Nu schrijft ze regelmatig voor diverse ceremonies.

De deur van moeder Mannie stond altijd open, het huis was een ontmoetingsplek voor vrienden, klanten en buren. Samen met haar man werkte ze keihard in hun bouwbedrijf, terwijl ze hun vier kinderen opvoedde met dezelfde Twentse mentaliteit: “Niet lullen maar poetsen.” Volgens Kirsten blijft haar moeder altijd aanwezig. “Onze kinderen praten nog steeds over haar en zien haar in kleine signalen, zoals een roodborstje dat tegen een raam tikt." Het roodborstje brengt hen vaak signalen door, om bijzondere dagen te verschijnen. Niet alleen de kinderen zien haar in kleine signalen. Op haar sterfdag, afgelopen 9 april zaten er ineens 2 in de boom in onze tuin.

Kirstens jaarlijkse gedicht voor haar moeder vormt een traditie die emoties verweeft met haar groei als persoon. In haar nieuwste werk deelt ze hoe de jaren zonder haar moeder een proces van zelfontwikkeling en introspectie hebben gebracht. “Dankzij haar voel ik me dichterbij mezelf dan ooit." "Haar licht blijft mijn pad verlichten.”

In dat kader schrijft Kirsten ook veel over bewustzijn en persoonlijke ontwikkeling, ook daarmee hoop zij mensen lichtpuntjes en inzicht te brengen. Alle facetten komen voorbij, ook de feestelijkheden. “Want het leven moet natuurlijk gevierd worden. Iets waar mijn moeder ook zo goed in was”

Mannie werd geboren op

* 31 mei 1949 en overleed op 9 april 2013

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de 1e aflevering van de 3e serie van de podcast ‘In Herinnering’, het leven van Marleen Smits. Dochter Fleur en moeder Ans brengen Marleens levensverhaal tot leven.

Marleen werd geboren op 8 mei 1970 en overleed op 13 januari 2023

Haar levensverhaal weerspiegelt kracht, liefde en het vermogen om ondanks tegenslagen door te gaan.

Als moeder was Marleen zorgzaam en geduldig. Zij en Fleur deelden een speciale band, onder andere door hun gezamenlijke liefde voor paarden. "We hebben zoveel mooie momenten gedeeld op stal, dat zijn herinneringen die ik altijd met me meeneem,"

Ondanks haar ziekte bleef Marleen vol kracht en optimisme: "Ze was niet haar ziekte, ze wilde niet gezien worden als patiënt."In 2019 begon Marleens strijd tegen kanker. Na borstkanker, een goedaardige hersentumor en uiteindelijk alvleesklierkanker bleef ze haar familie moed en steun geven. Haar moeder omschreef haar als een daadkrachtige persoonlijkheid: "Ze gaf niet op, en zelfs met één verlamde arm bleef ze knokken."

Terwijl haar fysieke gezondheid afnam, liet Marleen iets bijzonders achter: een spraakbericht voor haar familie. "Ik wil mijn stem achterlaten, zodat jullie me altijd kunnen herinneren," zei ze huilend. Haar stem, kracht en liefde blijven een inspiratiebron voor haar naasten. Marleen gaf haar familie voor haar afscheid een duidelijke wens mee: "Ga door, blijf sterk en zorg goed voor jezelf."

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de laatste In Herinnering van seizoen 2 deelt Antoinette haar ontroerende verhaal over Ben Evers, haar echtgenoot van bijna 47 jaar. Samen met Gerard Tamson blikt ze terug op zijn kleurrijke leven, vol liefde, humor en onuitwisbare herinneringen. “Ben hield niet van zwart,” vertelt ze. “Alles moest kleur hebben – in huis, in het leven én in ons huwelijk.” Het verhaal van Ben is een eerbetoon aan een bijzondere man die ondanks zijn plotselinge overlijden een warme indruk achterlaat bij iedereen die hem kende.

Ben Evers werd op 24 oktober 1956 geboren in Hoenderloo. “Opa gaf hem mee: ‘Let jij goed op oma en de familie?’ Dat bleef hem zijn hele leven bij. Hij genoot van de natuur rondom het huis en bracht zoveel mogelijk tijd buiten door,”

Ben ging werken bij de provincie als cartograaf. Hij stond erom bekend deze rol verrassend in te kleuren. “Hij zei altijd: zwart is geen kleur. Ons huis had witte muren, maar die gingen we kleuren met geel en taupe. En winkelen deden we alleen als de kleding kleurrijk was.”

Zijn liefde voor kleuren was niet alleen praktisch, maar symboliseerde ook zijn levenshouding. “Hij keek naar de wereld met een glimlach,” zegt Antoinette. “Nooit chagrijnig. Dat heb ik van hem geleerd: hoe moeilijk het leven soms ook is, zoek samen naar een lichtpunt.”

Vanaf medio mei is IN HERINNERING terug. Dank voor het luisteren en tot in seizoen 3

See omnystudio.com/listener for privacy information.