Het afgelopen jaar was mijn zwaarste jaar, maar ook mijn meest vreugdevolle jaar.

Ik emigreerde met mijn gezin naar Zweden.

Het land waar ik op mijn zeventiende een jaar woonde.

Ik ging terug naar het land van rust en ruimte.

Het land met de sprookjesachtige bossen, uitgestrekte velden, lieflijke heuvels, klaterende beekjes en kalme meren.

Avontuur.

Gevoel van thuiskomen.

En tegelijkertijd ook heimwee.

Met name in de donkere winter onverwacht snijdende pijn van het gemis. Tranenval bij het noemen van de naam van mijn geliefde zus.

Veel emigratie-papierwerk.

Bij de verhuizing had ik mijn multomappen weggedaan (want tja... alles gaat toch digitaal, dacht ik) maar in Zweden had ik het weer nodig.

Papierwerk papierwerk papierwerk waar ik me doorheen moest worstelen.

Bah.

Onzekerheid.

Door de onrust in de wereld.

En ook omdat er daardoor van alles veranderde in mijn werk

en ik wel de kostwinner ben...

En tegelijkertijd ging alles door, want emigreren is geen vakantie;)

De kinderen gingen naar nieuwe scholen en leerden een nieuwe taal.

Met extra zorg voor onze dochter, met hoogstwaarschijnlijk autisme.

Ik was er voor onze kinderen.

Gaf hen veeeeel Vitamine-Mama.

En ging 's avonds vroeg naar bed.

Want zelfzorg is mega-cruciaal in zulke intense tijden.

Ja, het was een zwaar jaar.

En tegelijkertijd zo vreugdevol.

Zo vreugdevol.

Omdat ik erbij was.

Omdat ik niet weg ging van alles wat ik voelde.

Omdat ik voluit leefde in mooie én moeilijke momenten.

Prachtig hè, hoe zo'n heftig jaar zo'n vreugdevol jaar kan zijn!

Misschien herken je dat ook wel, met jouw kinderen.

Dat het zwaar en mooi is, tegelijkertijd.

Tropenjaren.

Misschien zit je er nog middenin.

En wil je er soms uit ont-snappen,

omdat het zoveel en zo intens is.

Even als een struisvogel met je kop

ondersteboven in het zand.

Of fantaseren over 4 weken in je uppie

naar het altijd zonnige Thailand.

Heel begrijpelijk!

Maar het is geen oplossing. Helaas.

Begrijp me niet verkeerd.

Thailand is vast heerlijk!

Maar weet je wat pas echt werkt?

Stil staan.

Bij jezelf.

Zonder te vluchten

of altijd maar druk zijn

(of druk doen)

Nog even dit, nog even dat.

Je kent het vast wel;)

Pfffff

Stop, lieve ouder!

Sta maar eens even stil...

Het is klaar.

Het kan ook echt anders.

Ookal voel je dat nu misschien nog niet.

Of misschien juist wel...

Ik ga je helpen, als je wil.

We gaan de verdieping in.

De verdieping in jou.

Voor meer rust en vervulling in jezelf.

Opdat je kind steeds beter kan rusten bij jou.

Ga je mee?

Zie www.eliseverheul.nl/verdieping

Heb je interesse in 'De Verdieping', maar heb je nog vragen? Of wil je eerst met mij overleggen? Dat kan. Boek hiereen vrijblijvend gesprek met mij in:

Liefs, Elise