Vivien Waszink schreef het boek 'Dat mag je óók (al niet meer) zeggen', over inclusief taalgebruik en de vraag: moet je tegenwoordig écht je woorden op een goudschaaltje wegen? Waszink kijkt als taalkundige met interesse naar de ontwikkeling van de hedendaagse taal. Ze vertelt over het woke-spook en waarom mensen zo'n hekel hebben aan taalverbeteraars. Wat is de gum-cultuur die bepaalde onderwerpen uit schoolboeken wil verbannen? En hoe komt het dat er gevoelsmatig verschil zit tussen een directeur en een directrice? "Ik zal nooit zeggen: je mág geen blank meer gebruiken," zegt Waszink. "Maar eerder: wat is er op tegen om wit eens te proberen?"