"Dezelfde monotonie, dezelfde onbeweeglijkheid in de verre sterren. De eeuwigheid voert in het oneindige onverstoorbaar dezelfde shows op."

Op deze manier drukte de Franse revolutionair en filosoof Louis Blanqui uit dat oneindigheid niet alleen aanlokkelijk, maar ook beangstigend of verlammend kan zijn.

Wat is het verschil tussen het werkelijk oneindige en potentieel oneindige?

Waarom kunnen we ons makkelijker een eeuwige hel, dan een eeuwige hemel indenken?

En wat hebben Kant, Nietzsche en Camus met de afwas te maken?

Te gast is Victor Gijsbers

De denker die centraal staat is Oneindigheid